The Iranian “threat”

The Iranian “threat”: Like God, if there really isn’t one, we’d better invent it!

Onlangs poogde een die hard anti IRI-er op zijn weblog op Elsevier in nog geen A4tje te bewijzen dat Israel het recht heeft een preventieve oorlog tegen Iran te beginnen. Uit nieuwsgierigheid bekeek ik vooral de reacties eens nader, waarbij ik bijna tot de conclusie kwam dat ik dat maar beter niet kon doen, bedroevend was het niveau. Toch kwam ik enkele interessante reacties tegen, waaronder de nuchtere opmerking dat volgens de internationale spelregels, preventieve oorlog nog altijd illegaal is.

Met een beetje goede wil kom je al googelend echter ook andere  scenario’s en verfrissende denkwijzen tegen, die mij doorgaans meer aan het denken zetten dan tien Ellians bij elkaar.

Deze keer een artikel van Kam Zarrabi. Ik ken hem verder niet, dus ik onthoud me van een oordeel over zijn werk en pas verschenen boek ‘In Zarathustra’s Shadow’.

The Iranian “threat”: Like God, if there really isn’t one, we’d better invent it!

By: Kam Zarrabi

“Let’s indulge in a highly unlikely imaginary scenario.”

News breaks out that, rather than wait for the Bush administration’s term to expire, the Iranian regime has just reached the conclusion that accepting America ’s terms unequivocally is truly in the Iranian peoples’ best interests. Within weeks, all nuclear enrichment facilities are to be dismantled and medium and long range missiles destroyed, American and UN inspectors will gain total access to Iran’s military and defense establishments, and the Revolutionary Guards Corps will be officially decommissioned. What is even more surprising, Iran offers to recognize Israel and declares Hezbollah and Hamas as terrorist organizations. 

Within a few days, the Supreme Leader, Ayatollah Khamenei,  announces the decision that the “Islamic” connotation will be dropped from the name of the country, which will revert back to just “Iran”. He then promises to retire to the holy city of Msahhad within a few months.  President Ahmadinejad resigns months ahead of his term, and the Majlis invites the Pahlavi prince and his entourage to return to Iran, accompanied by his American and Israeli advisors, to form a new government. 

To make sure that everything is on the level, American, Israeli and the European Union representatives are to be invited to send observers to Iran and monitor this historic transition from a “rogue” state to a Western style modern secular democracy.

 Celebrations break out, from the streets of Tehran, New York, Los Angeles, “Tehrangeles” and London to Tokyo and Seoul, and particularly Moscow . Iran is no longer regarded as a member of the Axis of Evil or the single most dangerous threat to the peace and security of the region and the world and possibly even the universe. Iranian missiles supposedly carrying those clandestinely built nuclear bombs will no longer be aimed at Israel, Europe and the United States, against which the United States had so wisely decided to install missile defense shields in Eastern Europe and Israel at such great costs both financially and diplomatically.

The Russian government is delighted that now the United States can abandon the plans to install missile defense shields in Poland and the Czech Republic, which the Russians were suspecting were actually aimed at their country and not, as claimed by the United States, at Iran.

The White House (excluding, of course, the Vice President and his neocon cabal) is simply overjoyed with the confirmed news of this unexpected turn of events, giving the President the historic opportunity just before leaving office to declare victory over the last stubbornly defiant obstacle that had stood in the way of his humanitarian Christian mission to spread freedom and democracy in the Middle East. 

 

Maar… de nieuwe wereldvrede van het gedachtenexperimentpast niet in eenieders straatje, zou snel blijken volgens Zarrabi. 

Lees de rest van het artikel hier

 

 

 

 

 

Ramadan

Afgelopen maandag begon bijna overal ter wereld de Ramadan, de vastenmaand van moslimsgemeenschap, de Umma. Zo niet in Iran; In Iran begint en eindigt de Ramadan altijd een dagje later. Officieel omdat men zekerheid wil hebben over de maanstand; bij bewolking kan je die zekerheid niet met eigen ogen krijgen dus wordt er een dag gewacht; officieus omdat de Perzen/Iraanse bewindvoerders/Shi’iten zich graag willen onderscheiden van hun Arabische en Turkse broeders. De Islamitische Republiek Iran is een beetje anders.
Bij de Ramadan zelf merk je dat Iran lang niet zo fanatiek is als je zou denken. Mijn indruk is dat hooguit de helft van de Iraniers (in Iran) overtuigd meedoet met de Ramadan (en dit is ruim geschat denk ik), de anderen af en toe of juist helemaal niet.
Zijn Iraniers dan minder goede moslims? Werd mij onlangs gevraagd toen ik iemand vertelde dat ook de Iraanse druiven- en kersenoogst liters heerlijke wijn opleverde. Ik herinnerde me een prachtig antwoord van een Iranier in Nederland. Iraniers zijn shi’iten, en in de shi’itische traditie is er ruimte voor hedendaagse interpretaties van de heilige geschriften… “Toen de profeet alcohol verbood, was dat omdat hij zag dat alcohol niet bepaald het beste in zijn soldaten naar boven en overmatig alcoholgebruik zelfs kon leiden tot zeer afkeurenswaardig gedrag. De kudde heeft een krachtige leider nodig, dus geen halve of multi-interpretabele maatregelen, verbieden die slok. Maar een kersenbonbon kan natuurlijk weinig kwaad”, redeneerde mijn Iraanse kennis genietend, en ze nam er nog een.
Maar in Iran is er meer aan de hand. Vooral de Zoroastriers en aanhangers van de Shah brengen graag in herinnering dat de Islam aan Iraniers is opgedrongen door de Arabieren, en dat Islam eigenlijk maar een dun laagje over de Iraanse cultuur heeft gelegd, volgens hen. Ook onder de Iraniers in Nederland zal je weinig mensen tegenkomen die leven volgens de Islamitische dogma’s, en al helemaal weinig die dertig dagen vasten is mijn ervaring; dat zijn dan ook precies de Iraniers die uit onvrede of verzet tegen het conservatieve Islamitische bewind naar het Westen zijn getrokken (zo niet gevlucht) jaren geleden.
Maar er zijn ook een andere verklaringen voor de matige inzet tijdens de vastenmaand; de bevolking van Iran is enorm jong, en veel jongeren hebben het een beetje gehad met de overdosis aan islamitische geboden en verboden. Sommigen verzetten zich juist, door bijvoorbeeld wijn te gaan maken, anderen zijn niet geinteresseerd in de opinie van hun overheid, en willen gewoon hun eigen keuzes maken. Voor nog weer anderen is het simpelweg te veel gevraagd –vooral rokers hebben het moelijk- en veel jongeren (en hun ouders) hechten eigenlijk meer waarde aan goede studieresultaten.
Dat neemt niet weg dat eten in het openbaar een taboe is en ook de overheid probeert wel degelijk het vasten te bevorderen; personeels-, universities-en zelfs schoolkantines gaan vaak dertig dagen dicht, in het openbaar eten op straat is not done en bij de pizzeria of snackbar krijg je je pizza of hamburger wel alvast, maar moet je eigenlijk wachten tot de oproep tot het gebed. Vooral aan dit laatste wordt nogal eens getoornd, en om begrijpelijke redenen doen ook de buurtsupers om de hoek bij de univ’s soms bijzonder goede zaken.
Zelf probeer ik elk jaar een of twee dagen mee te vasten. Om mee te voelen en mee te genieten van de Eftar na zonsondergang en vooral ook als uitstekende oefening van de wilskracht!
Natuurlijk eet ik zelf verder ook niet in het openbaar tijdens de vastenuren, want dat zou natuurlijk bepaald niet getuigen van respect en integratie.
Soms gaat het echter net even mis. Vandaag ging ik na het middageten even langs het telecommunicatiebedrijf een paar straten verder. Onze telefoonlijn had kuren, en het werd tijd dat dat opgelost werd. Tijdens het wachten op de juiste persoon knoopte de concierge het gebruikelijke praatje met me aan; waar kom je vandaan, wat vind je van Iran, welk land is beter en natuurlijk: wat is je religie. Nu zijn mijn antwoorden op die laatste vraag variabel. De man oogde aardig, en als ik had gezegd dat ik Christelijk was ofzo, was het ook goed geweest. Maar ik had mijn telefoonlijn echt weer nodig en na een blik op zijn korte stoppelbaard, vaak toch wel een teken van religieuze overtuiging, koos ik voor de gemakkelijkste weg; ‘ik ben getrouwd met een Iranier, natuurlijk ben ik moslim geworden’. Grijnzend keek hij me aan. “En eu.. waarom eet je dan kauwgom?”

Infomiddag Iran Reizen

Een paar weken geleden kondigde ik een Picknick Iranian Style wat laat aan, waardoor enkele geinteresseerden achter het net visten. Een herkansing binnenkort; geen picknick, maar zeker wel Iranian Style. Bij deze de uitnodiging van de sympathieke reisorganisatie Iran Silk Road:

Beste (toekomstige) Iran reiziger,

Van harte wil ik u namens Iran Silk Road uitnodigen voor onze
Iran reismiddag op zondag 14 september in Den Haag.
Maak kennis met deze prachtige, onontdekte reisbestemming!

Tijdens de bijeenkomst informeren wij u graag over ons reisaanbod.
De middag begint om 16:00 in het Iranians House in Den Haag.
Er is een fotopresentatie, praktische reisinformatie, tips van
iranreizigers en iraanse snacks en drankjes.

locatie: Iranians House (naast Iran embassy)
adres: Duinweg 24, Den Haag
tijd: zondag 14 september, 16.00 - 19:00 uur
routebeschrijving op http://www.iranartfestival.nl/location.html

We kijken uit u de 14e te verwelkomen,

* * * * * * * * * * Het Nieuwe Ontdekken * * * * * * * * * *
Iran Silk Road
www.iransilkroad.nl
info@iransilkroad.nl

******* Avontuur ******* Cultuur ******* Natuur *******

Subsidies en complottheorieen

Deze dagen is men hard bezig een nieuw stelsel van subsidies in te voeren. De alom geprezen president had bij zijn aantreden aangekondigt het oliegeld bij de mensen thuis te brengen, dus dat werd tijd ruim drie jaar na zijn aantreden, zullen veel mensen zolangzamerhand wel gedacht hebben. Subsidies en een eerlijk sociaal stelsel kunnen goed zijn, al heb ik me laten vertellen dat deze methode ook averechts kan werken; het idee om het oliegeld bij de mensen thuis te brengen door extra geld in het financiele circuit te brengen zou een typisch voorbeeld zijn van de Dutch Disease als ik me niet vergis. Door meer geld in de samenleving te pompen wordt het juist minder waard, wat de inflatie aanwakkert, heel kort door de bocht (meer verstand van zaken, aanvullingen en correcties zijn natuurlijk welkom. Het mag duidelijk zijn dan ik bepaald geen economie heb gestudeerd! ).

Whatever, elk gezin dient uiterlijk deze week een formulier in te vullen over het inkomen en de bezittingen, en samen met een mooie copy van de shenasnames, (geboorteaktes/identiteitskaart) van alle gezinsleden in te leveren bij de plaatselijke school of moskee. Er wordt hevig overlegt: ‘Wat heb jij ingevuld?’ Zoals waarschijnlijk tot op zekere hoogte in elk land wel het geval is, waagt menigeen een poging tot een goocheltruc met getallen, zoals te verwachten bij de invoering van een nieuw subsidiestelsel. “Als een ambtenaar mijn formulier leest”, vertelde een kennis van ons met een glinstering in zijn ogen, “dan gaat ie uit puur medelijden gelijk huilen!”

 

Nu wil het lot dat Iraniers -al dan niet met een kern van waarheid- gek zijn op complottheorieen. Bij alles wat niet goed gaat wordt de schuld gelegt bij de Iraanse overheid, de Amerikanen, de Engelsen of de Zionisten, vooral die laatsten draaien voor alles op, ze zijn immers uit op het veroveren van de hele wereld.

Dus ik dacht, laat ik zelf eens een complottheorietje in de discussie gooien, eens kijken hoe ze reageren. “Dus eu…. Jij hebt volgens jouw fomulier geen gronden, geen huis… en geen mooie auto. Maar snap je dan niet wat ze aan het doen zijn? Als plotseling niemand volgens zijn zelf ingevulde formulier over grond bezit, dan wordt het wel erg gemakkelijk voor de lokale overheid alle gronden rondom de stad en de dorpen te confiskeren.” Even vertrok zijn gezicht, ‘het zal toch niet waar zijn?’ Keek hij de anderen eventjes ondersteboven aan. Als ik toen mijn fototoestel bij de hand had gehad J 

 

Stop discriminatie Iraniërs in het onderwijs

Doe mee met de actie op maandag 1 september

Tijd: 14.00 tot 15.30

Plaats: vóór de Aula (Amsterdam, Singel 411) 

De actiegroep Iraanse Studenten organiseert op maandag 1 september een protestactie tijdens de opening van het academisch jaar in Amsterdam (UvA) door minister Plasterk.

Discriminerend, omdat Iraanse studenten – ook zij met een Nederlands paspoort – enkel op basis van hun afkomst voor bepaalde studies worden uitgesloten. Hiermee introduceren de ministers “tweederangsburgerschap” in het onderwijs. 

Ineffectief, omdat volgens diverse deskundigen op de betreffende masteropleidingen geen kennis overgedragen wordt, die tot verspreiding van nucleaire technologie voor militaire doeleinden kan leiden. Het is veel effectiever om, zoals veel instellingen nu al doen, de gevoelige informatie te beschermen in plaats van een hele bevolkingsgroep als “verdacht” te stigmatiseren.

Doe ook mee aan de actie en kom op voor gelijke behandeling in het onderwijs.

Voor meer informatie zie: www.iraansestudenten.nl

 

Discriminatie in het onderwijs

“Een groep Iraans-Nederlandse studenten en wetenschappers tekent protest aan tegen het recente besluit van minister Verhagen om Iraanse studenten uit te sluiten van bepaalde studierichtingen.*

Het besluit van de ministers Verhagen en Plasterk heeft tot een golf van verontwaardiging geleid onder Nederlandse burgers van Iraanse afkomst. De minister verdedigt zijn besluit op basis van de resolutie 1737 van de VN-Veiligheidsraad die aan Iran een aantal sancties oplegt. Volgens de actiegroep “Iraanse Studenten” is het besluit van de minister echter een extreme interpretatie van deze resolutie waarmee Nederland in de wereld alleen staat.

Samrad Ghane, promovendus aan de UvA: “Deze maatregel is totaal niet effectief. Verschillende experts hebben herhaaldelijk verklaard dat in de curricula van masteropleidingen aan de Nederlandse universiteiten geen profileratiegevoelige kennis wordt onderwezen. De minister kan beter een hek om de gevoelige informatie heen zetten, dan om een bevolkingsgroep. Deze maatregel is buiten alle proporties.”

Maryam Soltanipoor, student geneeskunde en rechten in Amsterdam: “Ongelijke behandeling louter op grond van nationaliteit is onacceptabel. Uitsluiting van Iraniërs schept een precedent en is een ernstige inbreuk op de individuele vrijheid van burgers en hun fundamentele rechten. Gezien de eerdere paniekreacties bij Universiteit Twente en TU Eindhoven zijn we bezorgd over de consequenties en de mogelijke willekeur.”

Kawe Bitaraf, student scheikunde in Utrecht: “ik ben als peuter van vier naar Nederland gekomen en heb niet eens een Iraans paspoort. Moet de AIVD mij ontheffing verlenen voor de master die ik straks ga kiezen? Ik ben kennelijk verdacht tot ik mijn onschuld bewijs!”

Door het besluit van minister Verhagen krijgen de 30.000 Iraniërs in Nederland nu het stigma “verdacht” opgeplakt. De verontwaardiging onder jongeren van Iraanse afkomst is des te groter omdat een relatief groot deel een academische opleiding volgt of wil volgen en volop participeert in het sociale, culturele en economische leven van Nederland, maar door het besluit van minister Verhagen tot tweederangsburger gedegradeerd wordt.

De actiegroep “Iraanse Studenten” overweegt juridische stappen te nemen en via een publiekscampagne zich te verzetten tegen het discriminerede kabinetsbesluit. Eerder tekenden 4000 mensen, waaronder tientallen academici uit het binnen- en buitenland, de petitie van de “Iraanse Studenten” die de regering opriep om bij toelating tot studierichtingen geen onderscheid te maken op basis van nationaliteit.

*bron tekst: http://www.iraansestudenten.nl

Om het protest kracht bij te zetten, zal er een protestactie tegen de discriminerende en ineffectieve maatregel worden georganiseerd bij de opening van het academische jaar op 1 sept. 2008 in Amsterdam, waar Plasterk -een tikje hypocriet in het licht van bovengenoemde maatregel- een voordracht zal houden over Verlichte Geesten.

Inflatie

Toen ik een paar jaar geleden in Iran kwam wonen, werd ik gewaarschuwd voor winkeliers die me evt. voor rijke buitenlander aanzagen en allicht zouden kunnen proberen daar een graantje van mee te pikken. Nu kom je in Iran doorgaans bijna niets dan vriendelijkheid en behulpzaamheid tegen, maar mocht je de uitzondering op de regel voor willen zijn, dan kon je bij -noem eens wat- de buurtsuper- altijd nog op de verpakkingen kijken waar de prijs van het product in rials op stond gedrukt. Tien cijfers in het Farsi leren herkennen is natuurlijk een eitje dus dat ging me al vrij snel goed af, maar ook als je het niet helemaal kan ontcijferen is een blik op de verpakking nooit verkeerd, de winkelier weet dan dat je ‘het’ weet.
Jarenlang ging dat uitstekend, volgens mij ben ik bijna nooit opgelicht, zelfs niet in onbekende buurtsupers. Het kan namelijk nogal nogal een verschil maken, of men je kent of niet; onbekenden willen nog wel eens aftasten of je op de hoogte bent van de lokale prijzen.
Minder plezierig is dat je met de voor-de-zekerheid-blik op de verpakkingen nauwkeurig de enorme inflatie volgt; in drie jaar tijd zijn de prijzen van een blikje tonijn, een liter olie, een blik tomatenpuree en een kilo gehakt precies verdubbeld.
Sinds kort lijkt de inflatie de voorgedrukte prijzen echter zelfs in te halen… Toen ik laatst even snel bij een van de buurtsupers in onze nieuwe omgeving olie wilde kopen, kreeg ik bijzonder weinig wisselgeld terug. Wat is dit nou? Vroeg ik de winkelier wijzend op de verpakking. Een bittere lach. ‘Mevrouwtje, ik heb bij de inkoop zelf al meer betaald dan op de verpakking staat. Vergeet die verpakking maar. En als het je liever zekerheid wilt, ga je toch lekker terug naar je eigen land? Dit is Iran.’

Iraanse topstudenten

Met een lichte glimp van trots in zijn ogen vertelde de Iraanse
nieuwslezer onlangs zijn kijkers dat steeds meer Iraanse topstudenten
de laatste jaren op het presitigieuze Stanford Universiteit worden
toegelaten. In 2003 zou de universiteit verrast zijn door
nooit eerder behaalde topscores op de pittige toelatingsexamens voor
de PhD’s in de technische faculteit. Hierbij bleken opvallend veel
kandidaten uit Iran en meer specifiek zelfs van een universiteit
afkomstig; de technische Shahrif Universiteit te Teheran. Maar niet alleen de Sharif universiteit levert uitstekende studenten af, ook studenten van de Technische Universiteit van Isfahan en de Universiteit van Teheran doen het goed in de internationale wereld van de wetenschap, bleek uit de resultaten van de Internationale Wetenschaps-Olympiades; Iraanse studenten kwamen thuis met troffeeen in o.a. natuurkunde, wiskunde en scheikunde en ‘robotics’. De Iraanse stad Isfahan kreeg daarop onlangs de taak de Internationale Natuurkunde Olympiade te huisvesten, een eer die nog niet eerder een Midden Oosters land ten deel was gevallen.
Volgens het nieuwsbericht op het Iraanse journaal ligt het hoge niveau
van de topstudenten met name aan de zware selectieprocedures in het
onderwijssysteem en aan de poort van de Staatsuniversiteiten in Iran.
Hierdoor zouden alleen de intelligentste en meest gemotiveerde
studenten de collegezalen van de betere universiteiten betreden.
Deze competitie begint overigens reeds lang voor de toelatingsexamens
voor het wetenschappelijke onderwijs. Al in de eerste jaren van het
basisonderwijs ligt de lat hoog. Zowel docenten als veel ouders
stimuleren de jonge generatie om de beste cijfers te halen. Zelfs al
in de eerste klas van het basisonderwijs wordt van kinderen verwacht
dat zij met een reeks tienen in het rapport thuiskomen, en hoewel niet
alle kinderen dit volhouden, blijft dit ook de norm is voor de vele
schooljaren daarna.
Bovendien hebben technische vakken en studierichtingen in Iran veruit
de voorkeur boven de alfarichtingen. In het basisonderwijs wordt reeds
vanaf het eerste jaar het vak ‘wetenschap’ gegeven, een combinatie van
elementaire natuurwetenschappen en biologie. Daarnaast stimuleren veel ouders hun kinderen naarmate de schoolcarriere vordert te kiezen
voor de meer exacte studierichtingen of medicijnen, in tegenstelling
tot rechten of de ’softere’ wetenschappen.

Maar er zijn ook andere redenen voor het succes van de topstudenten.
Molavi, auteur van het (interessante) boek ‘The soul of Iran’ en enige tijd geleden verslaggever vanuit Iran voor de Washington Post en Reuters,
onderzocht het fenomeen van de Iraanse topstudenten voor Newsweek. In zijn gesprekken met alumini van de Sharif Universiteit begreep hij dat
er een andere factor meespeelde als machtige motivatie voor de
volledige overgave aan de wetenschap. Veel studenten zien in Iran door
de hoge werkloosheid, stijgende inflatie en moeilijke omstandigheden
voor ondernemerschap geen rooskleurige toekomst. “Als je in Iran leeft
en de frustraties van het dagelijkse leven ziet, droom je ervan het
land te verlaten, en je boeken en studie worden een ticket naar een
beter leven” vertellen Sharif alumni.
‘Het succes van Iran, in andere woorden, is tevens de tragedie van het
land, studenten willen niets liever dan het land verlaten na hun
afstuderen’ merkt Molavi op. Maar die conclusie wordt in het Iraanse
journaal dan weer net niet besproken!

Theaterfestivals in Iran

 Op dit moment wordt in Teheran het 12de International Puppet Theatre festival gehouden. Op 10 augustus werden de eerste voorstellingen gehouden en tot 16 augustus zullen nog vele theaterstukken te bewonderen zijn. Een van de deelnemende gezelschappen is de Nederlandse theatergroep Theater Terra met de musical ‘kikker’, die vandaag en morgen (15 augustus, laatste kans) twee voorstellingen spelen. Big news was natuurlijk in de aankondiging in NL vooraf aan het vertrek dat de vrouwelijke theaterspeeltster van het gezelschap de voorstelling gesluierd diende te spelen, maar er was nog een issue waar de groep rekening mee hield; allicht zou een deel van het Iraanse publiek niet gediend zijn van de ‘onreine’ personage ‘varkentje’, dus voor de zekerheid hadden ze extra poppen meegenomen en flexibele scenario’s achter de hand. Actrice Marie-Claire Witlox blijft er zelf nuchter onder: ‘De organisatie heeft de voorstelling op dvd bekeken en ons daarna uitgenodigd. Dus ik denk niet dat ze Varkentje aanstootgevend vinden. Ik zou ook niet weten waarom, want het is juist een heel zoet personage.’
Hoe onze kikker en zijn vrienden zich ertoe verhouden weet ik niet precies, maar de organisatie -het Dramatic Art Centre of Iran- gaf dit jaar de voorkeur aan producties rond het thema (Nation) culturen, oude legenden en volksvertellingen. Echt een thema voor Iran, waar zoveel belang wordt gehecht aan -en allicht ingespeeld wordt op- nationalistische sentimenten, maar toch zeker interessant. Bovendien past het wel in de waarde die in alle gelederen van de Iraanse samenleving toegekend wordt aan dichters en schrijvers van heldenverhalen. De Rustam en Sohram puppit ontbrak dan ook niet natuurlijk, en volgens de Tehran Times was een Nederlandse expert onder de indruk van de ‘unieke’ pop!
In oktober zal in Isfahan het ‘15th Isfahan International Theater Festival for Children and Young Adults’ plaatsvinden, en ook hier straattheater, podiavoorstelingen, seiminaries en workshops met hetzelfde thema. Ik hoop dat ik dan met eigen ogen de Rostam en Sohram pop zal kunnen bewonderen!

Wie zaait zal oogsten

Buiten de stad is het deze dagen een drukte van belang. Vooral in de kleinere steden en dorpen hebben veel mensen net buiten hun woonplaats een stukje landbouwgrond, en in elke familie is meestal wel iemand met een voorliefde voor kleinschalige landbouw. Terwijl de zonnebloemen volop bloeien en de zonnebloempitjes rustig de tijd krijgen te rijpen, worden de tomaten, aubergines, courgettes en druiven in grote hoeveelheden van het veld geplukt. Veel vrouwen met een binnenplaats maken elk jaar zelf hun tomatenpuree (en ik moet toegeven, hun eten is significant lekkerder dan met de puree uit de winkel), persen voor het hele jaar limoensap en drogen binnenkort kilo’s zonnebloempitjes voor lange zomeravonden in het park en de huiselijke avonden in de winter –zonnebloempitjes eten zou je kunnen beschouwen als een nationale hobby.
Voor je echter aan de tokhme (togme) kan, gaat daar nog heel wat werk aan vooraf: ten eerste dient men natuurlijk precies op het juiste moment de pitjes te zaaien en de zonnebloemvelden te bewateren, waarbij het water over de landbouwers verdeeld wordt en iedereen op de meest onmogelijke tijden de watertoevoer twee uur mag gebruiken. Wij zijn zelf wel eens een seizoen enthousiast begonnen op een van de akkers van de familie, maar na wekelijkse waterbeurten om 4 uur ’s middags in de brandende zon, 2 uur ’s nachts of 6 uur ‘s morgens werd het enthousiasme een tikje minder. Maar wie zaait zal oogsten, dus onze tomaten smaakten heerlijk en de zonnebloemen waren prachtig!
Als de zonnebloempitjes precies goed zijn, is de oogsttijd aangebroken, bij voorkeur voor de vogels hun kans schoon zien. De koppen worden van de stengels afgesneden en hele achterbakladingen naar een binnenplaats gebracht, alwaar de vrouwen met korte stokken neerstrijken om de pitjes uit de bloemen te kloppen; de Iraanse vrouw weet vaak uitstekend het nuttige met het aangename te combineren, want dit zijn erg gezellige middagen doorgaans! Tenslotte wordt een deel van de pitjes onder de gezinnen die hebben meegeholpen verdeeld om te drogen en te bakken en de rest (als de oogst goed was) verkocht aan handelaren voor zonnebloemolie.

De oogst kan ook leiden tot een levendige informele ruilhandel in de familie of in je straat en ook in de stad is daar soms nog een vleugje van terug te vinden. In onze straat is een familie die het stadsleven gaarne combineert met de deugden van het platteland en ze blijken niet alleen duiven te houden, maar ook een geit en kippen op het platte dak van hun huis. De geit mag elke dag een paar uur grazen in het randje gras in onze straat, en de kinderen brengen met liefde overgebleven slablaadjes en fruitschillen naar buiten. Als we een kommetje rijst voor de kippen meegeven, komt het doorgaans goedgevuld terug, met op hun beurt tomaten en aubergines van hun akkertje of verse eieren en geitenmelk. Ook onze appels uit de appelboom in onze tuin doen het trouwens erg goed in de ruilhandel!
Wie denkt dat de oogst en verwerking van fruit alleen een zaak voor vrouwen en hobbyisten van middelbare leeftijd is, heeft het trouwens mis. Vooral onder jong volwassenen schijnen druiven en mierzoete kersen populair te zijn, voor zaken die volgens bepaalde mensen in dit land het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen wel te verstaan